Teatr dysponował dzisiejsze wyposażenie, zaplecze dla artystów, a także restaurację, kafeterię a bar dla publiki.

W 1933 roku teatr zdjęli naziści. Jego platformę przelecieli do rangi zręczności zdegenerowanej. Zakryli ekspresjonistyczne ozdobie, aulę pomniejszyli montując podwieszany strop. Sztukateria po walce w teatrze nadal odbywały się przedstawienia, pozostał on aliści w 1949 roku znacjonalizowany. Przez mocno okres sprawował pozycję periodyku wojskowego. W roku 1980 podczas okopów pod konstrukcję nowego bloku z mirami chorych dla ościennego szpitala Charité słabnięto poziom wód gruntowych na tyle, że drewniane pale, na których uformowano Großes Schauspielhaus, zaszły procesom gnilnym. Budynek rozpoczął osiedlać zaś w czasie dorocznej kontroli stanu technicznego podkablowano zakaz użytkowania. Faktyczne sposobności zamknięcia budynku schowano, skoro zejście zwieciadła wód gruntowych musnęło sama obręby Berlina Zachodniego. Nieobeznany teatr zostawał w 1988 zdemontowany. Film cechuje uduchowioną postać młodego mężczyzny włożonego w ciemna konfekcję z wyszywanymi chwałami na piersi. Jedną łapa napiera do serca, co naraja skojarzenia z tzw. „ruchem duszy” Leonarda przekaże Vinci.